Szkło Budowlane

Szkło jest ciałem bezpostaciowym o właściwościach mechanicznych zbliżonych do ciała stałego, powstałe w wyniku przechłodzenia stopionych surowców, głównie mineralnych i innych surowców nieorganicznych, bez krystalizacji składników. Brak uporządkowania struktury w przestrzeni zbliża szkło do cieczy, sztywność postaci i kruchość – do ciał stałych. Stan, w którym występuje szkło (stan szklisty), jest stanem termodynamicznie nietrwałym (po długim czasie może dojść do krystalizacji składników w masie szkła, co prowadzi do pogorszenia jego parametrów mechanicznych).

Właściwości szkła budowlanego

Szkło dobrze przepuszcza promieniowanie widzialne (80-90 %), wykazuje dużą wytrzymałość na ściskanie, ale małą na zginanie i rozciąganie, jest kruche. Szkło nie posiada określonej temperatury topnienia lecz przy ogrzewaniu w pewnym przedziale temperatur stopniowo mięknie, przechodząc ze stanu kruchego w ciągliwy stan o dużej lepkości, a w końcu w stan ciekły. Ta specyficzna właściwość wykorzystywana jest przy formowaniu szkła zarówno użytkowego (naczynia szklane, butelki itp.), jak i budowlanego.

Podstawowe parametry szkła budowlanego według normy PN-EN 572-1:2005, to:

  • gęstość w 18°C: ρ = 2500 kg/m3
  • twardość: 6 w skali Mohsa
  • moduł Younga: E = 70 GPa
  • liczba Poissona: µ = 0,2
  • ciepło właściwe: c = 720 J/(kg • K)
  • współczynnik rozszerzalności liniowej: α = 9 • 10-6 K-1
  • przewodność cieplna: λ = 1 W/(m • K)
  • średni współczynnik załamania światła: n = 1,5

Rodzaje szkła

Płaskie szkło budowlane może być wyprodukowane przy wykorzystaniu jednej z trzech podstawowych metod. W zależności od metody uzyskuje się następujące rodzaje szkła:

  • Szkło float – uzyskiwane jedną z najnowocześniejszych metod formowania, polegającą na tym, że roztopiona masa szklana jest wylewana na powierzchnię roztopionego metalu (stopu cyny), znajdującego się w wannie flotacyjnej i ogrzewanego w atmosferze ochronnej. Na powierzchni metalu gorąca masa szklana, pod wpływem sił grawitacji i napięcia powierzchniowego, przybiera postać płyty o prawie równoległych płaszczyznach. Szyby wyprodukowane metodą float dają bardzo małą deformację obrazu, nadają się do napylania warstw modyfikujących. Obecnie większość szkła używanego w budownictwie mieszkaniowym i w budynkach użyteczności publicznej stanowi szkło float.
  • Szkło ciągnione – jest to szkło wyprodukowane starszą metodą, polegającą na tym, że znajdująca się w wannie masa szklana o odpowiedniej lepkości jest „wyciągana” przez system wałków. W trakcie ciągnienia szkło ulega studzeniu i odprężania, tworząc płytę szklaną. Główną wadą szkła ciągnionego jest falistość powierzchni, a co się z tym wiąże zniekształcenie oglądanego przez szybę obrazu. Wada ta uniemożliwia zastosowanie szkła ciągnionego do wytwarzania nowoczesnych szyb napylanych. Przed rozpowszechnieniem produkcji szyb zespolonych szkło ciągnione było masowo wykorzystywane do szklenia okien, obecnie używa się go do szklenia w budynkach przemysłowych, szklarniach itp.
  • Szkło walcowane – powstaje przez przepuszczenie masy szklanej między przeciwbieżnie obracającymi się wałkami. Obecnie produkuje się tą metodą szkło zbrojone (siatką metalową), szkło wzorzyste, szkło ornamentowe i szkło profilowane.
X